Bıraktığım hiçbir şeyin bıraktığım gibi olmadığını

olmadığını kendimin bile o şehirdeki gibi...

biliyorum

 

zaman tepeleyip geçiyor her şeyi; beni, seni, damdaki kediyi, kaf dağı’nı, anıların her an’ını...

zaman ilerledikçe netleşiyor geçmiş, geçmişin satıraraları canlanıveriyor isimler yüz hatlarına bürünüp çıkıyorlar karşıma, ‘bak’ diyorlar bana, ben de bakıyorum

tanıdık gelen çok çizgi var yüzlerinde, onlarda bir parça benden harf görüyorum ‘zaman’ diyorum bir potin gibi ayağımda, koncu uzun mu uzun, dolanıyor... dolanıyor... dolanıyor...

 

ÜRPERİYORUM zamandan yapılma potinler her geçen gün biraz daha sıkıyor beni

sen yoksun diye

belki sen hiç olmadın diye

belki sen hiç olmayacaksın diye belki

sen hiç...

oysa seni şarkıların en manidar kelimelerinde gizledim

oysa seni ebrulî hayatların penceresinden seyrettim

oysa seni bir resim atölyesinin en karanlık köşesindeki ışık belledim

oysa...

bana yakıştırılan gitmek oldu Şiraze, sen kal ben gideyim şimdi

sen kal ben gideyim şimdi

eğer biri gitmek zorunda ise ille de, sen kal ben gideyim şimdi

AŞK...

hreyyan                      hreyyan

              

 

 

 

Yağmurun yeni ıslattığı taze toprağın kokusunu duyduğunda aklına ben gelmek isterim..Ya da gözlerin denizin maviliğine daldığında..Uzakta,ufuk çizgisinde sadece dumanı görünen o gemnin içinde benim olduğunu düşünmeni isterim.
Küçük bir meyhanede,rakıya balığını meze yapıp içerken ve birbiri ardına özlem şarkılarını dinlerken yanında ben olmak isterim.Çakır keyif olup masadan kalktığında,sokakta hafif hafif sallanarak yürürken de...
B eni hatırlamak istersen,her yeni doğan günle birlikte çıkarım karşına,güneş olur ışığımla aydınlatırım seni..Buram buram bir kahve kokusu olurum.Sokakta oynayan çoçukların sesınde,işe gitme telaşına düşmüş insanların gözünde,yere düşmüş yaprakların çıtırtısında bulursun beni.
İstersen,duyduğun her ses beni hatırlatacaktır sana.Bazen bir kuş olup öterim pencerende.Bazen bir seyyar satıcı olup kapında bağırırım.Bazen bir tren gibi tıkırtılarla geçerim önünden.Sözlerini ezbere bilidğin ve söylemekten asla bıkmadığın şarkı olurum.Sen o şarkıyı değil beni söylersin aslında.
Beni görmek istersen hep karşında olurum.Gökyüzündeki beyaz bulutların arasındayım ben.Başını yukarı kaldırman yeterli beni görmek için.
Yolda rastladığın herkes benimdir aslında.Dostlarına selam verırken o selamı ben alırım.Komşunun hatırını sorarken aslında bana '' Nasılsın'' demişsindir.
Benimle çıkarsın yola her sabah,akşam evine benimle dönersin.Gittiğin her yere gelirim seninle.Sen yorulduğunda yorulurum bende.Sen oturduğunda oturur sen kalktıgında kalkarım.
Eğer istersen bütün gece başucunda saçını okşarım sen uyurken.yüzünde gülümsemeyle uykuya dalışını izlerim.
Bana dokunmak istersen bir çiçeğin yapraklarında olurum ben.Yeşilin,kırmızının,sarının,mavinin en canlısındayım.Elini uzattığın heryerdeyim.Dokunmak istersen bana kendine dokun.Dudaklarındaki ateşim,tenindeki sıcaklık.
Vücudunu ürperten rüzgarım ben.
Hiç gitmedim ben.Oradayım.beni görmek,bana dokunmak beni hatırlamak istediğin heryerde..
YÜREĞİNDE........

 

Zordaki Aşık

Bir zayıf anımda çıktı karşıma Sebep kâlp ağrıma, hem göz yaşıma İstemedim belâ oldu başıma Satamadım, satılmıyor, satamam. Kalbime attı ah, aşkın közünü Çevirdi başka gözlere gözünü Bıraktığı tek hatıra, hüzünü Atamadım, atılmıyor, atamam. Ayrılık sızısı her an, bitmiyor Hayali gözümden bir an gitmiyor Şu gözleri onsuz uyku tutmuyor Yatamadım, yatılmıyor, yatamam. Gözden aşkı, dilden zehiri sundu Kendini bıkmadan sevmemi umdu Küstü birden başka bir güle kondu Tutamadım, tutulmuyor, tutamam.

 

 

 

 

Zamanla ... Geçer, her sey geçip gider, Zamanla ... Unuturuz yüzü ve sesi unuturuz Kalp daha da yenilince, gitmek dert olmaz Aramak daha uzagı, pesini bırakmak gerekir ve bu çok iyidir Zamanla ... Geçer, her sey geçip gider, zamanla, Taptıgımız öteki, yagmur altında aradıgımız Bir bakısının etrafında köle oldugumuz öteki Arasında satırların , kelimelerin Ve altında, bu gece çekip gidecek boyalı bir yeminin Her sey görünmez olur, Zamanla ... Zamanla ... Geçer, her sey geçip gider zamanla En güzel anılar gibi, dilinden düsmeyenlerden birisidir Galeri Farfouille’de, ölüler kısmında Cumartesi gecesi sefkat alıp basını yapayalnız gittiginde Zamanla ... Geçer, her sey geçip gider zamanla Bir rom için, bir hiç için inandıgımız öteki Rüzgar ve mücevherler verdigimiz öteki Birkaç asagılık sey ugruna ruhunu satan için Neyin karsısında çabalıyorduk, çabalayan köpekler gibi Geçer, her sey iyi olur Zamanla... Zamanla ... Geçer, her sey geçip gider zamanla Unuturuz tutkuları ve sesleri unuturuz. Size yoksul insanların sözcüklerini en düsük sesle söyleyenleri Fazla gecikmeyen, her seyden önemlisi fark etmeyen sogugu Zamanla ... Geçer, her sey geçip gider Zamanla ... Ve çatlamak üzere olan atlar gibi beyazlamıs hissederiz Ve kaderin yatagında buz tutmus gibi hissederiz Ve belki yapayalnız ama kederli hissederiz Ve kayıp yıllarla yanıldıgımızı hissederiz Demek ki gerçekten Sevilmeyiz artık, Zamanla ...   Léo Ferre ~Avec Le Temps..

 

Dışarıda yalnız bir çocuk Konuşmuyor , etrafa kin - nefret saçıyor. `Beni , beni bu hale Getirenler utansın` diyor . Sonrada uzaklaşıp , gidiyor . Ertesi gün yine aynı yerde Ama bu defa yağmur yağıyor , Ceketimi omuzuna koyduğumda İzin vermiyor . `Ben alışkınım` diyor. `Neler gördüm yağmurun yanında ne ki Neler yaşadım ıslanmak birşey mi ki` Deyip gidiyor . Ertesi gün oluyor çocuk görünmüyor . Günler geçiyor yine görünmüyor . Bir gün acı bir haber Çocuk çoktan ölmüş . Ama yağmurun ıslak gölgesi değilmiş Onu öldüren . Dediği gibi korkmuyordu yağmurdan Bir su damlasından çok Sevgisizlik onu almıştı . Ama birşeyi unutmuştu . Onu seven bir kalbi Çok ama çok yakınlarda...

αşкιη σуυη σℓмα∂ιğιηα ιηαηιяѕαη вιя güη уσℓυηα уüяєğιηι кσуαηℓαяι υηυтмα çαвαℓαмαк ѕєνмєує уєтєяѕє ѕєηι ѕєνєη кαℓρℓєяι кιямα     "Sen ve ben birbirimize muhtaç değiliz...?" diyordu şair; "Ben ve sen muhtaç varlıklarız...!" y e t m i y o r u z sadece; Üzerime(mize) gelen hayata çelimsiz omuzlarla karşılık veriyorum(uz),ona yetmiyorum(uz) bir yerlerde tökezleniyor,hayatın altında kalıveriyorum(uz). ilk çare başkasına yürümek oluyor; acılı yüzümü(zü)göstermek,yürüdüğüm(üz) kişide, var olduğunu düşündüğüm(üz) iyiliği kışkırtarak yanıma(ıza) çekmek,ve ona yaslanmak istiyorum(uz). b u m ü m k ü n oluyor m u peki...! hayır...!arasıra şairi haksız çıkan durumlar sözkonusu olsa da, başkalarının beraberinde omuzlarıma(ıza) taşınan yüklerle işimin(izin) zorlaştığı da oluyor. ancak her şeye rağmen başkasının kalbine yakınlaşmam(ız), bana/bize dokunulmuş olmasının, ve bir garip buluşmanın verdiği rahatlık yaşarım(z) birlikteliklerde...! Muhtaçların buluşması,birbirlerine, "biz muhtaç varlıklarız."diyebilme şansı bulmaları az birşey değil. çünkü y a l n ı z olduğumu söyleyebileceğim bir insanı dahi bulamamanın yalnızlığı içindeyim(ız)...! kimi zaman...! zaman zaman ...! diyorum ve şairin işaret ettiği yakıcı bir yalnızlıkta var diyip ortaya böylelikle öldürücü hale gelen bir sessizlik dağıtıveriyorum(uz). bu sebeple yürümek, bir başkasına değmek, tanışmak, ve birlikte yolculuğu sürdürmek, iyi bir şeydir. tanıştığımız kalplerden acımızı silecek merhemler edinmemiz mümkün değil, bunu yeniden düşünmeliyim(iz). vs... vs... vs... sahici buluşmalara rağmen acılarımız devam eder. bu hep b ö y l e buluşmalar acılarımı(zı)sadece anlamlı kılabilir...! kimi zaman...! zaman zaman...! ve anladım ki..! şairin bildiğini bende biliyorum; birbirimizin yarasını görmeden dost olunmayacağını...! hatta şairin bildiğinden daha fazlasını; yaraların kanamadan kapanmayacağını...!

 

 

Bana hayatta ne kadar değersiz olduğumu tekrar hatırlattığın için teşekkür ederim sevdiğim.Artık düşünemez oldum boş bir dünyada yaşıyor gibiyim sanki etrafımda hiç insan yok yalnız kalmış gibi sabahlara kadar sokaklarda dolanıp seni arayasım var gelmeyeceğini biliyorum ya belki o bilinc altıyla arardım seni en kıymetli şeyini kaybeden biri gibi.

 

Seni sevmek çok değiştirdi bazen kendimi tanımlayamıyorum bir başkasıyla olmak istesem bile olmuyor hep karşıma çıkıyorsun beni terk edip gittin bu senin için kolaydı ama kalbimi söküp çıkaramazsın ya yerinden gittiğin günden beri kalbim acıyor kalp acırmı ya benimki acıyor işte daralıyorum hep boğazımda düğümlenmiş bir şeyler var en ufak şarkı sözünde kendimi kaybediyorum artık sana yazdıklarım bile beni avutmuyor

 

Aklımdan geçenleri karalardım kağıtlara sonra ağlardım şimdi kalemim bile yoruldu seni yazmaya sevdim ben çok sevdim ve bu sevgim böyle bir gidişi hak etmedi benim fazla beklentilerim yoktu sadece sevgini istedim senden onu da bana çok gördün üstüne sanki beni nasıl seversin der gibi gittin ansızın gittin belki döner dedim bekledim günlerce ama sen gelmedin. Bazen isyan edesim geliyor ben böyle bir cezayı hak edecek kadar büyük bir günah mı işledim birinin ahınımı aldım anlam veremiyorum

 

Acı çekiyorum arkamdan gülüyorlar umurunda bile değilsin onun hayatını rahat bırak diyorlar peki benim hayatım benim hayatımın hiçbir önemi yok mu ben neden her gün ağlamak zorunda mıyım ben her gün bir lokma yemek yemeden saatlerce uyumadan beklemek zorunda mıyım böyle terk edildim diye başkalarına da aynı muameleyi yapmak zorunda mıyım o kadar değersiz miyim değersizsem neden varım yok olsam kimin ne umurunda olacak sadist bir insan mı olmalıyım ruhsuz hiçbir şeye değer vermeyen. yapamıyorum özümden dönemiyorum kendimi sana ait hissederken başkasını sevemiyorum

 

Sen git sevdiğim git ama şunu da asla unutma her gidişin dönüşü olur ama dönüşünde ne bulacağını asla bilemezsin benim sevgim tükenmez sana ama ben tükenirsem asla geri dönemem

 

 

 

 

 

gözlerindeki ben gibi,sakla yüreğimi         Sus(tum)   ne kadar kelime varsa yasakladım dilime.. hüznün bir adım ötesine sakladım söyleceklerimi sesimi mühürledim genzime Sus(tum) kesildi çığlıkları yüreğimin tükendi tüm cümlelerim sessizliğe yatırdım bedenimi acılarla örülmüş bir girdaba düştü omuzlarım durmaksızın Sus(tum) dilsizleşti Ben.. Sus(tu) kalem..   Oysa.. karanlıklara düğümlenmesin isterdim sözlerimin çıkarıp sermek isterdim beyaz sayfalara sadece konuşmamak istedim…   Bilin istedim!

 

Dün gece biraz erken girdim yatağıma. Yine seni düşünmeye başladım. Tutamıyorum kendimi, her anı seni düşünerek geçirmeye engel olamıyorum. Aslına bakarsan engel de olmak istemiyorum.

Dün gece o kadar şey düşündüm ki, hepsini anlatmak istedim sana. O yüzden aldım kalemi, kağıdı elime.

Eski günleri düşündükçe benim için söylediklerin geldi aklıma. Arkadaşların sorduklarında bana çok değer verdiğini söylerdin. " Birbirimizden hiç kopmayalım" , derdin. Ben de düşündüm ki; insanın kendisine değer verdiğini sandığı birisi tarafından doğduğu günde bile unutulması köti bir hismiş. İki gün önce yani doğduğum günde - en azından benim için önemli olan bu günde - hatırlanmak isterdim senin tarafından.

Yarın Kurban Bayramı'nın ilk günü. Sabah belki de ilk sana mesaj atıp bayramını kutlayacağım. Aramayacağım, çünkü sesini duymaya dayanamam. Zaten konuşamam da. Belki sen de konuşamazsın. Bu belli kopukluktan sonra konuşmak biraz zor geliyor zaten. O yüzden en iyisi mesajla halletmek bu işi. Belki de sen bu mektubu okuduğunda çoktan bayramlaşıp kovuğumuza çekilmiş olacağız. Belki de kapının önüne gizliden bırakacağım bu mektubu beyaz bir zarf içinde, ismimi belirtmeden. Belki de göndermemiş olacağım öncekiler gibi.

İstanbul bazen dar geliyor bana. Sırf sen artık yanımda yoksun diye. Kimi zaman sadece bu yüzden gitmek istiyorum bu şehirden. Hüzünlerimi, sevinçlerimi, haykırışlarımı, anılarımı... Herşeyi burada bırakıp gitmek geliyor içimden. Ama bazen de burada kalıp savaşmak geliyor içimden. İlk mektubumda bahsetmiştim bu savaşma duygumdan. Ara sıra debreşiyor işte. Tutamıyorum ininde. Savaşıyor zamanla. Sensiz geçen her saate, her haftaya, her aya haykırıyor delice.Tıpkı yavrusunu kaybetmiş ana gibi. Nedendir bilmem böyle karmaşığım işte. Düşüncelerimden tut da dinlediğim müziğe kadar. Bir insan türkü söylerken rap dinler mi söylesene. Böyleyim işte ne yapayım. Ne dinleyip ne söyleyeceğimi bile şaşırmışken senin için ne yapmalı, ne düşünmeli, sana nasıl varmalı bilmiyorum.

Dün gece ne düşündümse anlatmak istiyorum ama efkarlanıyorum yazdıkça. Her paragrafta bir sigara daha yakıyorum eski günlere nazire yaparcasına. Biliyorum kızardın sigara içtğime. Ne yapayım işte tutamıyorum kendimi. Gerçi artık sigara içmem umrunda mı onu da bilmiyorum. Her neyse, dediğim gibi yazdıkça efkarlanıyorum. Bir hüzün kaplıyor yüreğimi. Bazen sırf bu yüzden hiçbir şey yazmamaya karar veriyorum. Ama hemen sonra vazgeçiyorum. Çünkü yazmak benim için bir yaşama biçimidir. Ayrıca yazdıkça seni ne kadar sevdiğimi anlıyor ve senin beni unutmana engel oluyorum. Sen bu yazılanları okudukça, düşüncelerinde olacağımı biliyorum.

Hep eski günler diyorum. Eski günler güzeldi de ondan. Artık hatırlamaya değer bişey yok. Tüm hatırlananlar eskide. Şimdi anlatacak bişey de yok. İzmirli güzellerle geçen günleri anlatacak değilim sana. Ya da yazın hangi Almanla gözgöze geldiğimi yazacak değilim. Hangi Rusla öpüştüğümden bahsedecek değilim. Ben sadece içinde senin de olduğun o eski günlerden bahsedeceğim hep. Her şey orada.

Resimlerine bakmak isterdim her gece ama olmuyor. Bakamıyorum çünkü hiç resmin yok elimde. Daha önce söyledim mi bilmiyorum ama bütün resimlerini yaktım. Hatırlarsan bir keresinde deli gibi kavga etmiştik. Küfürleşmiştik. Neden sonra yaktım bütün resimlerini. Ama sen yine de benim bakışlarımdasın. Nereye baksam seni görüyor, ne yana kulağımı çevirsem sesini duyuyorum. Resimlerini yaktığım için kusura bakma. Aslında bundan sonra sana daha da fazla bağlandığımı anladım. Seni göremediğim, saçlarına dokunamadığım gün sayısı arttıkça ben, bağlandım. Seni ancak hayalimde görüyor, konuşanların sesini ancak senin sesine benzetmeye çalışıyordum. Ne yana baksam sen. Ama bazen başkalarının yüzünü sana benzetmek zor geliyordu. Çünkü sen kimseye benzemiyordun. Seni onlara benzettiğim için kızıyorum kendime bazen. İki yüz kır bir gün oldu seni görmeyeli. İki yüz yirmi beş gün oldu sesini duymayalı. Ben seni unutmadım. Sesin hala kulaklarımda. Acaba sen beni görsen tanır mısın? Biraz değiştim çünkü. Görüp de tanıyamayanlar oldu ondan diyorum. Ama ben senin beni unutmadığını biliyorum. Resimlerimi sakladığını biliyorum. onları dolabına koydun. Arada bir bakıyorsun. Bunu biliyorum çünkü böyle yaptığını söylemiştin bir keresinde. Çok duygulandım o zaman. Ben yapamadım. Bir anlık sinirime yenik düşüp de yaktım bütün resimlerini. Çok pişmanım biliyorum ama ne yapayım, geriye dönemiyorum. Hatırlar mısın bana bere örmüştün? Maviydi rengi. onu senden ilk aldığımda çok güzel kokuyordu. Ellerin kokuyordu belki de. Hep koklardım yatmadan önce. Ama ona da ateş bulaştı. onu da kararttım. Bana ördüğün o bereyi yaktığım için de çok, çok üzgünüm. Şimdi üzgün olmam senin için bir şey ifade eder mi bilmem ama ben tüm olanlar için çok üzgünüm.

Aynı hayatı tekrar yaşamayı, tüm paylaşılan şeylerin tekrar paylaşılmasını o kadar çok istiyorum ki, gel tekrar yapalım desem yapmazsın biliyorum. En azından beni unutmadığını gösteren bir işaret bekliyorum senden. Beni unutmadığını bilmek istiyor fakat şimde nerede, kiminle olduğunu bilmek istemiyorum. Sen yanımda olmadıkça nerede olduğunun hiçbir değeri yok. Senden tek bir şey istiyorum. Beni unutma!!!